پیودرماگانگرونوزوم یک درماتوز غیر عفونی نوتروفیلیک نادر است که به طور شایع با بیماری سیستمیک زمینه ای همراه است. رژیم های درمانی متعددی گزارش شده اند. در این جا یک مورد پیودرماگانگرونوزوم مقاوم با پاسخ خوب به ترکیب سیکلوسپورین و مایکوفنولات مافتیل گزارش می شود.

زمینه و هدف: از سال 1365 تا کنون حدود 1760 مورد پیوند کلیه در بیمارستان هاشمی نژاد انجام شده است. نتایج 1350 مورد پیوند در سال 2000 میلادی در کتاب clinical transplant به چاپ رسیده است. در سال های اخیر، موارد پیوند کلیه از دهنده غریبه به طور قابل توجهی افزایش یافته و داروی تضعیف کننده سیستم ایمنی جدیدی به نام Mycophenolate Mofetil (MMF) جایگزین ایموران گردیده است. مطالعه حاضر جهت تعیین نتایج کوتاه مدت و دراز مدت پیوند کلیــه در محدوده سال هــای 1383-1374 و عوامل موثر بر آن و هم چنین مقایسه آن با نتایج سال های 1374-1365 انجام شده است. روش بررسی: مطالعه انجام شده از نوع گذشته نگر بود. براساس تاریخ انجام پیوند، بیماران به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول (محدوده سال های 1374-1365) شامل 863 بیمار، 572 مرد (3/66%) و 291 زن (7/33%) بودند، متوسط سن در این گروه 9/10±4/33 سال بود. در 365 (4/42%) گیرنده، اهدا کننده کلیه از فامیل و بقیه از غریبه بود. رژیم درمانی در اکثریت بیماران گروه دوم شامل سیکلوسپورین، ایموران و پردنیزولون بود. گروه دوم (محدوده سال های 1383-1374) شامل 878 گیرنده که 527 مورد مرد (60%) و 351 زن (40%) بودند. متوســط ســن در ایــن گــروه 12±38 سال بود. در 812 (5/92%) گیرنده، کلیه از دهنده غیــر فامیل اهدا شده بود. 613 نفر از کل 78 گیرنده کلیــه، در زمان مطالعــه تحــت درمان با MMF بودند. جهت بررسی نتایج از برنامه آماری spss 9.1 استفاده شــد. بــرای مقایسه دو گروه از آ‍زمون های T test و Chi-Square و Logistic regression analysis و بــرای بررسی بقا و عوامل موثر بر آن از روش های Kaplan-Meier و log rank test استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بقای بیماران در این دو دوره تفاوت چشمگیری نشان نمی دهد 28/0=P. ولی بقای کلیه پیوندی به طور معنی داری نسبت به قبل بهبود یافته است. (بقای یک ساله، 76/90% نسبت به 02/85%، 5 ساله 7/74% نسبت به 32/65% و 8 ساله 6/61% نسبت به 6/54%، P<0.001).نتیجه گیری: در میان فاکتورهای سن و جنس گیرنده، زمان پیوند، پیوند از فامیل نسبت به غریبه، جنس و سن دهنده در رژیم درمان، تنها عامل موثر در بهبود بقای پیوند کلیه در مطالعه ما جایگزینی MMF به جای ایموران در رژیم درمانی بود (P<0.05). بهبود بقا کلیه پیوندی در محدوده سال های 1383-1374 نسبت به دوره گذشته اثرات سودمند داروی MMF را نشان می دهد که تاثیر منفی افزایش موارد پیوند از غریبه را پوشش می دهد.

بیماری استیل با شروع در بزرگسالی (Adult-Onset Still’s Disease, AOSD) یک بیماری نادر روماتیسمی با علت نامشخص است که با وجود تب، راش پوستی و آرتریت در کنار یافته های آزمایشگاهی مانند لکوسیتوز، افزایش ESR و CRP، آنزیمهای کبدی و فریتین بالا مشخص می شود. درمان شامل داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، کورتیکوستروئید و DMARDs است. در طی چند سال اخیر از داروهای بیولوژیک نیز در درمان موارد مقاوم این بیماری استفاده گردیده است. یکی از این داروها Rituximab (MabThera) است که یک آنتی بادی منوکلونال علیه لنفوسیت های CD20 بوده وتا کنون فقط در چند بیمار مقاوم به درمان از آن استفاده شده است. در این گزارش، خانم 23 ساله ای معرفی میشود که سه سال پس از تشخیص AOSD به علت عدم پاسخ کلینیکی و آزمایشگاهی به متوتروکسات  (MTX)و مایکوفنولات مافتیل (Cellcept) تحت درمان با Rituximab قرار گرفت و بهبودی کلینیکی و آزمایشگاهی در وی ایجاد شد.

یکی از عوارض مهم هنوخ شوئن لاینه ای درگیری کلیوی می باشد. همراهی هماچوری و پروتئین اوری قابل توجه، احتمال پیشرفت به سوی نارسایی کلیوی را افزایش می دهد. کودکانی که ترکیب نفروتیک - نفریتیک را از خود نشان می دهند در 50% موارد با احتمال نارسایی مزمن کلیه همراه می باشد. در موارد گرفتاری شدید کلیوی در هنوخ شوئن لاینه ای هنوز درمان واهد و مورد توافق همگان وجود ندارد و بنابراین در این زمینه مطالعات بیشتری ضرورت دارد.بیمار مورد گزارش ما کودک 5 ساله با علایم کلاسیک و کرایتری های هنوخ شوئن لاینه ای و درگیری کلیوی سندروم نفروتیک - نفریتیک بوده است. بیمار تحت درمان با پالس متیل پردنیزوتون و پالس سیکلوفسفا مید قرار گرفت و با توجه به عدم پاسخ مناسب به درمان فوق، بیمار تحت درمان با (مایکوفنولیت مافتیل) سلسپت قرار گرفت و پاسخ مناسب حاصل شد.بکارگیری (مایکوفنولیت مافتیل) سلسپت در درمان گلومرونفریت های مزمن و بیماری های خود ایمنی (همانند لوپوس ووازکولیت ها) یک درمان امیدوار کننده محسوب می شود، ولی مطالعات در زمینه استفاده از آن در درمان درگیری کلیوی هنوخ شوئن لاینه ای بسیار محدود می باشد. در اینجا درمان موقیت آمیز سلسپت (مایکوفنولیت مافتیل) در درگیری شدید کلیوی هنوخ شوئن لاینه ای گزارش می شود.استفاده از سلسپت در صورت مواجه با عوارض کورتیکواستروئید و یا فقدان پاسخ درمانی کافی، ممکن است در درمان هنوخ شوئن لاینه ای مفید واقع شود.

زمینه و هدف: پمفیگوس از بیماری های شایع خودایمنی تاولی است که نیازمند درمان با سرکوب کننده ایمنی سیستمیک می باشد. سرکوب کننده های ایمنی پیش آگهی بیماران پمفیگوس را در دهه اخیر تغییر داده، اما استفاده طولانی مدت آن ها همراه با عوارض قابل توجهی می باشد. امروزه سعی بر استفاده از داروهایی جدیدتر با عوارض جانبی کمتر در این بیماری می باشد. یکی از این داروها مایکوفنولات موفتیل می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثرات درمانی این دارو در بیماران مبتلا به پمفیگوس ولگاریس مقاوم به درمان می باشد.روش اجرا: پرونده 300 بیمار مبتلا به پمفیگوس ولگاریس مرور شد و از میان آن ها 28 پرونده که به دلیل مقاومت به درمان، داروی مایکوفنولات موفتیل دریافت کرده بودند وارد مطالعه شدند. اطلاعات با استفاده از پرونده ها در پرسش نامه ای جمع آوری و سپس با استفاده از آزمون همبستگی Kendall's tau-c، آزمون Mann-Whitney و تحلیل واریانس تحلیل آماری داده ها انجام شد.یافته ها: نسبت مرد به زن 1.8:1 بود. میانگین سنی بیماران 43.3±13.6 سال بود. بیماران تحت درمان با 2 gr/day مایکوفنولات همراه 1 mg/kg/day پردنیزولون قرار داشتند. هفده بیمار (10 مرد و 7 زن) بهبودی کامل داشتند، ارتباط معناداری بین پاسخ به درمان و جنسیت بیماران وجود نداشت (P=0.58). اختلاف معناداری بین میانگین سنی بیماران بهبودیافته و مقاوم به درمان وجود نداشت (P=0.77). ارتباط معناداری بین پاسخ به درمان با شدت درگیری مخاطی (P=0.8) و شدت درگیری پوستی (P=0.8) وجود نداشت. 10 بیمار که مایکوفنولات را بیش از 12 ماه دریافت کرده بودند پاسخ درمانی مناسب داشتند و طی دوره پی گیری بدون نیاز به مکمل دیگر هیچ عودی نداشتند.نتیجه گیری: شروع اثر مایکوفنولات موفتیل آهسته است، اما مکملی مفید و با عوارض جانبی کم در درمان بیماران پمفیگوس ولگاریس، خصوصا بیماران مقاوم به درمان، می باشد.

مقدمه: بیماری لوپوس به عنوان نمونه یک بیماری اتوایمون و فراگیر عامل یک تا سه درصد موارد نارسایی انتهایی عملکرد کلیه می باشد. مایکوفنولات موفتیل یک داروی ایمنوساپرسور است که به صورت اختصاصی باعث مهار فعالیت لنفوسیتها و سلول های مزانژیال کلیه می شود. ما در این مطالعه اثر داروی فوق به همراه پردنیزولون را بر درمان نفریت لوپوسی بررسی کردیم.روش کار: در این مطالعه آینده نگر 12 بیمار با انواع مختلف پاتولوژی نفریت لوپوسی با مایکوفنولات موفتیل به همراه پردنیزولون به مدت 6 ماه تحت درمان قرار گرفته اند. دوز مایکوفنولات موفتیل 2 گرم روزانه تعیین شد. همه این بیماران موارد جدید نفریت لوپوسی بودند. تعداد 5 نفر کلاس III،5  نفر کلاس IV و 2 نفر کلاس V درگیری کلیوی لوپوسی داشتند. در 11 بیماری که دوره درمان را به اتمام رساندند. پاسخ به درمان بر اساس تغییرات میزان پروتئین در ادرار، عملکرد کلیوی و مارکرهای سرولوژیک فعالیت بیماری، ماهیانه در کلینیک روماتولوژی بیمارستان شریعتی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران ارزیابی شد. نتایج با استفاده از آزمونهای آماری ویلکاکسون و کروسکال والیس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: کراتینین سرم در 8 بیمار (72%) کاهش یافته و در سه بیمار دیگر نیز کمتر از 33% افزایش نشان می داد. میزان پروتئین در ادرار در 9 بیمار پس از درمان کاهش یافت و AntidsDNA در 5 بیمار منفی شد. سطح کمپلمان در همه بیماران نرمال شده بود Systemic Lupus Erythematosus Disease Activity Index (SLEDAI) در 10 نفر کاهش یافت. به طور کلی بهبود کامل در 36.4% و بهبود نسبی در 45.6% و عدم بهبود در 18% ملاحظه شد به عبارت دیگر مجموع بهبودی کامل و نسبی برابر 82% بود.نتیجه گیری: مایکوفنولات موفتیل ممکن است یک جایگزین مناسب برای درمان نفریت لوپوسی با روش کلاسیک تجویز سیکلو فسفاماید وریدی و پردنیزولون باشد. این دارو به خوبی توانسته بیماری نفریت لوپوسی را هم از نظر آزمایشگاهی و هم از لحاظ بالینی در این گروه از بیماران کنترل کند. عوارض جانبی به خصوص عفونتها کماکان عامل محدود کننده اصلی محسوب می شود. مطالعات کنترل شده در آینده برای تایید قطعی تر نتایج این مطالعه لازم خواهد بود.

پیش زمینه و هدف: پیوند کلیه یک روش موفقیت آمیز برای درمان بیماران مبتلا به نارسایی انتهایی کلیه است. حفظ بقای کلیه پیوندی نیازمند استفاده از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی است. تاکنون داروهای متعددی جهت پیشگیری از رد پیوند به کار گرفته شده اند و دانش بشری درصدد یافتن داروهایی است که با کمترین عوارض بیشترین تاثیر را در حفظ عملکرد طبیعی کلیه پیوندی و بقای بیمار داشته باشند. در این مطالعه تاثیر دو داروی آزاتیوپرین AZA و مایکوفنولات موفتیل MMF در بقای یک ساله کلیه پیوندی بررسی و مقایسه گردید. دفعات رد پیوند در سال اول تعیین کننده بقای یک ساله و به تبع آن بقای طولانی مدت کلیه پیوندی می باشد.مواد و روش کار: این مطالعه به روش همگروهی (Historical cohort) بر روی 191 بیمار که در فاصله سال 83-1381 در بیمارستان امام خمینی ارومیه تحت عمل جراحی پیوند کلیه از اهدا کننده زنده غیر وابسته (Living unrelated Donor) قرار گرفته بودند، انجام شد. بیماران در دو گروه تحت درمان با آزاتیوپرین AZA و مایکوفنولات موفتیل MMF از نظر دفعات رد حاد پیوند عملکرد کلیه پیوندی برای یک سال پیگیری شدند. میزان بقای کلی (Life Table) تعیین و نمودار بقا (Kaplan Meire) با توجه به متغیرهای زمینه ای و درمان اولیه رسم گردید و اثر مستقل متغیرهای مورد مطالعه- با روش Cox proportional Hazard Model مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت (P≤0.05).نتایج: 81 بیمار در گروه تحت درمان با MMF و 90 بیمار در گروه تحت درمان AZA قرار داشتند. که موارد رد حاد پیوند در طول یک سال در گروه AZA بیشتر از MMF بود 43.7% در مقابل 32.8% میزان بقای کلی یک ساله در گروه MMF بیشتر از AZA محاسبه شد 90.9% در مقابل 87.7% اما تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود P= 0.32. میزان بقای یک ساله کلیه پیوندی در بیمارانی که اختلال و تاخیر در شروع عملکرد کلیه پیوندی (DGF: Delayed Graft Function) داشتند در گروه MMF به طور معنی داری بیشتر از گروه AZA بود. 89.6% در مقابل 75% و P= 0.005 دفعات رد حاد پیوند در طول یک سال در گروه AZA عامل پیشگویی کننده برای بقای کلیه پیوندی بوده است Psig= 0.001) HR=4.6 و (Cl= 1.93- 11.26بحث و نتیجه گیری: بقای طولانی مدت پیوند با بقای یک ساله آن ارتباط دارد. عملکرد کلیه در پایان سال اول در دو گروه MMF و AZA تفاوت قابل توجهی ندارد. اگر چه که عملکرد کلیه پیوندی در پایان سال اول در بیماران با DGF تحت درمان با MMF بهتر از AZA بوده است. موارد رد حاد پیوند نیز در گروه MMF کمتر از AZA می باشد. مقایسه بقای طولانی مدت در مصرف دو دارو، تمایز دو دارو را مشخص تر خواهد کرد.

زمینه مایکوفنولات موفتیل داروی تضعیف کننده سیستم ایمنی در درمان انواع بیماری های کلیوی و پیوند اعضاست. طی مطالعات اولیه و تعیین محدوده غلظتی مواد جانبی، اهمیت تاثیر میزان زانتان گام و سوربیتول در کیفیت و پایداری ماده موثره مشخص شد. هدف هدف از این مطالعه، بهینه سازی مقادیر مواد مذکور با استفاده از روش داده های تجربی بود تا با کمترین میزان طراحی آزمایش به بهترین نتیجه دست یافت. روش ها از روش طراحی مرکب مرکزی برای تهیه فرمولاسیون ها استفاده شد. مقادیر زانتان گام و سوربیتول به عنوان متغیرهای مستقل و حجم سدیمانتاسیون (میزان فاکتور F)، مقدار ماده موثره پس از تهیه و پس از 3 ماه نگهداری در دمای 45 درجه سانتی گراد به عنوان متغیرهای وابسته بودند. پس از تهیه فرمولاسیون ها به روش گرانولاسیون مرطوب، آزمون کروماتوگرافی و تعیین فاکتور F انجام شد. یافته ها تحلیل پاسخ ها مبین معنادار بودن افزایش میزان زانتان گام تا 75 میلی گرم در افزایش پایداری فیزیکی و نیز محافظت ماده موثره دارو تا 98 درصد پس از 3 ماه نگهداری بود. افزایش مقدار سوربیتول از 10 گرم تا 25 گرم، نقش معناداری در بهبود خواص مذکور نداشت. نمونه بهینه حاوی 16/69 گرم سوربیتول و 68/81 میلی گرم زانتان گام با خطای پیش بینی کمتر از 5 درصد بود. نتیجه گیری روش داده های تجربی در این مطالعه به خوبی مقادیر 2 ماده جانبی تعیین کننده کیفیت نهایی فرآورده را بهینه سازی کرد. حد بیشینه زانتان گام و محدوده میانی سوربیتول در ایجاد فرآورده مطلوب پیشنهاد می شود.

مقدمه: مایکوفنولات موفتیل (MMF) یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است که برای جلوگیری از رد پیوند عضو و درمان بیماری های خودایمنی استفاده می شود. از نظر تئوری، این داروها دارای اثرات اسپرماتوکسیک و ژنوتوکسیک هستند. با این حال، شواهد در مورد اثرات این دارو بر باروری محدود و بحث برانگیز است. این مطالعه تأثیر داروی MMF و تستوسترون بر اسپرم، هورمون های تولید مثلی و آنزیم های آنتی اکسیدانی در موش صحرایی نر بررسی کرد. موادوروش ها: در این مطالعه تجربی 24 موش نر بالغ Naval Medical Research Institute (NMRI) به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: 1- سرم نمکی (کنترل) 2- مایکوفنولات موفتیل و3-مایکوفنولات موفتیل همراه تستوسترون به صورت تزریق زیرجلدی به مدت 65 روز دریافت کردند. تغییرات وزن بدن، مشخصات اسپرم (غلظت، تحرک و مورفولوژی)، سطوح گنادوتروپین ها، تستوسترون و آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون (GSH)،کاتالاز و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی (TAC) در سرم ویا اپیدیدیم بررسی شد. یافته ها: هر دو گروه درمانی MMF در مقایسه با کنترل کاهش وزن بدن، تعداد و تحرک و اسپرم، تستوسترون، آنزیم های آنتی-اکسیدان و افزایش هورمون های گنادوتروپین و ناهنجاری مورفولوژی اسپرم را نشان دادند (05/0>P). کاهش بر اسپرم و سطح تستوسترون اپیدیدیم در گروه مایکوفنولات موفتیل +تستوسترون کمتر از گروه مایکوفنولات موفتیل بود (05/0>P). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد مایکوفنولات موفتیل اثرات ناخواسته بر روی اسپرم، هورمون های جنسی، تستوسترون و آنزیم های مسیر آنتی اکسیدانی دارد و استفاده از تستوسترون نمی تواند اثرات سوء مایکوفنولات موفتیل را کاهش دهد. اثرات ناخواسته مایکوفنولات موفتیل ممکن است به دلیل کاهش سطح آنتی اکسیدان ها باشد.

مقدمه: مایکوفنولیک اسید مایکوتوکسینی است که توسط پنی سیلیوم برویکامپکتوم تولید و در صنایع دارویی برای سنتز داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی مورد استفاده قرار می گیرد. هدف این مطالعه آن بود تا با استفاده از سویه های استاندارد پنی سیلیوم برویکامپکتوم امکان تولید آزمایشگاهی مایکوفنولیک اسید با استفاده از محیط کشت جامد را مورد بررسی قرار دهد.روش بررسی: سه سویه استاندارد پنی سیلیوم برویکامپکتوم از کلکسیون های میکروبی تهیه شد. برای القای تولید مایکوفنولیک اسید از دانه های جو بعنوان محیط کشت استفاده شد و روش های گرمای خشک، گرمای مرطوب و روش تابش گاما برای استریل کردن محیط کشت مورد آزمایش قرار گرفت. از محیط کشت در فواصل زمانی مختلف نمونه برداری و میزان مایکوفنولیک اسید آن با روش HPLC اندازه گیری شد.نتایج: سویه پنی سیلیوم برویکامپکتوم تهیه شده از فنلاند بیشتر از دو سویه دیگر (آلمانی و ایرانی) قادر به تولید مایکوفنولیک اسید بود. میزان تولید مایکوفنولیک اسید تا روز دهم به صورت خطی افزایش و پس از آن به حالت نسبتا ثابت در آمد. استفاده از اشعه گاما برای استریل کردن سوبسترا روشی مناسب و استفاده از کیسه های سلوفان روشی آسان و ارزان برای کشت قارچ ارزیابی شد.نتیجه گیری: با استفاده از روش ها و محیط های کشت ساده و ارزان قیمت می توان مایکوفنولیک اسید را تولید و ماده اولیه برای سنتز داروهای سرکوبگر ایمنی همچون مایکوفنولات موفتیل و مایکوفنولات سدیم را فراهم نمود.